sabah

yüzümü korkarak yıkarım bazen sabahları.
sonra gözümü kaparım ve elime alırım o cok da beyaz olmayan havluyu.
uzun koridorda yürürüm.mutfaga giderim.
karanlıktır orası da.
camdan bakarım ama duvar vardır karşımda..
kendimi cereyana bırakırım..ama aklıma annem gelir kapatırım camı.
yani zaman geçirmenin afililiği eskimiş bende.
sabah,banyo,kahvaltı,akşam,sen,uyku ve sen..
işte mütevazı bi günün başlangıcı
bende böyle..