odam oyle dagink ki.
utanmasam ayagimi kaybedicem
bacagimi filan.
sayisini unuttugum otobus biletleri
ucak biletleri
yirtik coraplar
hoyratca sondurulmus izmaritler
yatagimdaki sac tellerim
basucumda tozlanan kitaplar
amerikalilar gibi sarilip uyudugum ayicigim
kulagimda eski nameler
kafamda sekil alamayan kompozisyonlar
yerde yarisi icilmis fanta,
kac gunluk oldugunu unuttugum.
bilmem kac cift epeski ayakkabilarim
bazilarinin teklerini bulamadigim.
hepsi ama hepsi odanin ortasinda savasirken yer kapmak icin
ben evvel zaman icinde dogmaya calisan kadin olaraktan
selamliyorum daginikligimi.
su an ihtiyacim olan da bu.
iyiki varsin daginikligim.
bu aralar beni terketme.